Τζίμης Πανούσης - aka Tzimakos

Μας την έκανε με ελαφρά και ο αγαπημένος μας παππούλης, ο Τζίμης Πανούσης ή αλλιώς ο Tzimakos.

Ηθοποιός, τραγουδιστής, περφόρμερ, όρθιος κωμικός, καλλιτέχνης, ταλέντο από τα λίγα, εφευρετικός,
διασκεδαστής πονεμένων ψυχών και βολεμένων κλακαδόρων δημόσιων υπαλλήλων, σύντροφος 
συναυνανιστής ειδικός απεσταλμένος του Στρέιτ Ντιπάρτμεντ, ταμπέλα δε μπαίνει με τίποτα. Ήταν τα
πάντα όλα, και τίποτα μαζί. Μουσικά, οι Μουσικές Ταξιαρχίες ήταν το αριστερό ροκ φιλαράκι, η 
μπάντα που ξεκίνησε στις αρχές της αθάνατης δεκαετίας του ‘80. Παρέα με Αντρέα, ΒΜΧ, ATARI, 
χαίτη, και όλα τα cult πραγματάκια, μουσικοποιούσαν και συνέθεταν κάποια στιχάκια με ολίγον 
διαφορετικό στίχο. Ο Jim ήταν από τους πρώτους που έβαλε τη βωμολοχία (κοινώς βρισίδι…) σε live 
σκηνή. Ανέκδοτα και ιστορίες για αγρίους, καυτηριάζοντας τους πάντες και τα πάντα, αλλά το κυρίως 
πιάτο πάντα ήταν οι πολιτικοί, οι άλλοι ‘καλλιτέχνες’ - βλέπε ηθοποιούς και τραγουδιάρηδες - οι 
μπάτσοι, το σύστημα, η αριστερά, η δεξιά, οι αμερικάνοι, οι αναρχικοί, οι ρώσοι, το παπαδαριό, η 
εκκλησία, οι τράπεζες, οι ΚΚΕδες, οι ΚΝίτες, και πολλά πολλά άλλα ανάλογα με τις ειδήσεις και τις 
εξελίξεις των ημερών.

Αξέχαστο το ειρωνικό χαμόγελο στα χείλια και τα κόκκινα μαγουλάκια, να σατιρίζει τα πάντα όλα. Με 

ελαφριά και βελούδινη τραγουδιστή φωνή (όταν ήθελε…), δηλωμένος ‘χειριστής της ελληνικής 

γλώσσας, αλλά τώρα που δυσκόλεψαν τα πράματα, συλλέκτης οργασμών, γυναικείων αρχικά, αλλά 

τώρα τελευταία κάνουμε και ένα άνοιγμα και στους ανδρικούς.’ Μη μας πούνε ρατσιστές ή 

κομπλεξικούς.

Έφυγε χαρούμενος, αλλά κατά βάθος στεναχωρημένος, ως γνήσιος αριστερός βλέποντας την κατάντια 

της ‘αριστεράς’ και ειδικότερα του ΚΚΕ - όπως είναι στις μέρες μας. ‘Φταίνε όλοι και περισσότερο οι 

δήθεν αριστεροί.’ Τους άλλους τους ξέρουμε. Για αυτά που ζούμε και την κατάντια του Ελλαδιστάν 

φταίνε όλοι όσοι είναι μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, αλλά και όσοι πέρασαν από κει και άφησαν 

το στίγμα τους - ξέρουν αυτοί και αυτές.

Δηλωμένος αριστερός και ξεροκέφαλος (ή αναρχο-αυτόφωτος), απογοητευμένος με το σημερινό ΚΚΕ 

(με μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος τα ποσοστά εκεί στην κατάψυξη, ούτε ένα ραδιοφωνικό σταθμό 

δεν είναι ικανοί να διαχειριστούν, κτλ κτλ), με όλους τους γερμανο-τσολιάδες, δοσίλογους και άλλους, 

πρότεινε ως μοναδική λύση να φύγουνε όλοι οι βο(υ)λευτές από τη θεσούλα τους. ‘Αγαπούλα μου, αν 

δε μπορείς, σήκω και φύγε.’ Αν θέλεις να δουλέψεις για το καλό της πατρίδας σου, να βάλεις το 

κωλαράκι σου κάτω και να πάρεις το βασικό μισθό, να κάνεις τη δουλειά σου και αν δε μπορείς να 

σηκωθείς και να πας σπίτι σου. Πρέπει να φύγουν τα κόμματα από την ‘κοινωνική ζωή’ του τόπου - 

πανεπιστήμια/συνδικάτα/κτλ - και όχι μόνο να μην τους πληρώνουμε, αλλά να πάνε λίγο παραπέρα - 

εκεί στο αυλάκι όλα τα λαμόγια, όλα τα κομματόσκυλα μαζεμένα.

Από τους πρώτους ‘καλλιτέχνες’ που σύρθηκαν στα δικαστήρια για πολλούς και διάφορους λόγους, 

βλέπε Ελληνική σημαία με σφυροδρέπανο, Παναγία-κότα, και διάφορα άλλα, μη ξεχνώντας φυσικά 

τον αγαπητό κύριο Νταλάρα.

Όλοι φυσικά που τους ξεπάτωσε και τους ξεκώλιασε με τη σάτιρά του, δεν παρέλειψαν να στείλουν τα 

συλλυπητήρια τους για τον θάνατό του, αλλά σίγουρα από κει που είναι θα έχει σκάσει στα γέλια, 

ειδικά με το μήνυμα της ‘Νέας Δημοπρασίας’ και του Μπατσόκ (που για την ώρα λέγεται κάπως αλλιώς)
αλλά και των υπόλοιπων γελοίων υποκειμένων που εδώ και χρόνια μας έχουν φάει τη ζωή και τώρα 
τελευταία σκοτώσανε και την ελπίδα μας. Ειδικά με τον πολυ-αγαπημένο μας coolAlexis (aka μπούλης 
και προβληματικό παιδάκι χωρίς αντισώματα ή ο αμόρφωτος και ο λίγος).

Πάντοτε οι παραστάσεις του είχαν κάτι να πουν, και πάντοτε τον έπαιρνε τηλέφωνο η ‘μάνα’ για να 

πούνε τα δικά τους. Πάντα υπερβολικός στο λόγο του αλλά έλεγε πάντα αλήθειες. Και οι αλήθειες 

πονάνε κυρίες μου και κύριοι.

‘Θέλω να πέσω μέσα, σε χάχανα και γέλια να πνιγώ...’.

Κάγκελα παντού λέμε, Αχ Ευρώπη, Ντίσκο Τσουτσούνι και πολλά πολλά άλλα είναι τα τραγούδια του που 
όλα μα όλα είναι διαχρονικά. Ακόμα και τα πιο ‘φρέσκα’, Μικρή Τερέζα, Άντε Γαμήσου Εργατιά, 
Κουφάλες, Ωδή στο Μαλάκα, κ.ά. λένε πολλά όπως πάντα με αντισυμβατικό τρόπο, με Πανούσικη 
μαεστρία. ‘Νεοέλληνας’ ο σύγχρονος εθνικός ύμνος. Αλέξη ακούς?

'Σύντροφοι καταναλωτές, κυρίες, κύριοι και ομοφυλόφιλοι πελάτες μας'… να ξέρετε ότι για όλα όσα 

γίνονται γύρω σας, μέσα σας, από πάνω σας και από κάτω σας, ΕΣΕΊΣ φταίτε. Αν δε σας αρέσει αυτό,

τότε πρέπει να ξυπνήσετε και να αναλάβετε δράση. Αν πάλι σας αρέσει, η απόλαυση είναι μεγαλύτερη 

με λίγο λαδάκι. Έξτρα παρθένο. Δε θέλω τσιγγουνιές.

'Πάνω απ΄του τάφου μου το κυπαρίσσι, μαύρη χελώνα μ' έχει κατουρήσει...'.

Εις το επανιδείν αγαπητέ Μήτσε...

ΥΓ: Προς τους άσχετους ΕΣΠΑτζήδες, αυτούς με το κοντοκουρεμένο μαλλί με ολίγον από τζελ 
πουστάρδας - ατόφια και γνήσια τέκνα του κομματικού σωλήνα: Το να βάλει κάποιος το banner σας, 
στη δική του επιχείρηση και στο δικό του site, στη θέση που εσείς θέλετε (δηλαδή πάνω πάνω, καθαρό 
και ξάστερο) είναι από τα τραγικότερα πράματα που έχουμε δει στο Αυνανιστάν. Ευχαριστούμε πολύ 
για την εξαίσια δουλίτσα που κάνετε. Θέλουμε και άλλες τέτοιες αναπτυξιακές ιδέες. Δώστε (επίδομα)
και σώστε!

ΥΓ2: Μιας που είναι επίκαιρο, να θυμίσουμε ότι μεταξύ άλλων, ο Τζίμης είχε προτείνει και λύση 
για το Σκοπιανό. Τα Σκόπια ή FYROM δε χρειάζεται να αλλάξουν όνομα. Μπορεί άνετα η Ελλάδα να 
μετονομαστεί Νότια Μακεδονία και το θέμα έχει λυθεί. Άλλωστε, το να σε λένε 'κωλοτρυπίδα της 
κολάσεως' (hell-ass) δεν είναι και τόσο πιασάρικο. Από θέμα μάρκετινγκ μιλάμε πάντα...μη
μπερδευόμαστε.

Wheels (2014)

Ξεκινάμε το 2018 με ευχές, φώτιση και υγεία.

Φυσικά, για να είμαστε κόντρα στο κλίμα των ημερών, δε θα μπορούσαμε παρά να αφιερώσουμε το 1ο ποστ του 2018, σε ένα εργάκι ολίγον στενάχωρο, αλλά μια πραγματικά καλή ιστορία από το Los Angeles. Θα αφήσουμε τις υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες και για τα Όσκαρ για μελλοντικά πόστ.

Χωρίς πολλά πολλά, θα σας προτείνουμε να δείτε (όσοι μπορέσετε και αντέξετε...) το αγαπημένο Wheels - κοινώς τις 'ρόδες'.

Οι ρόδες είναι μία ταινία γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον DonavonWarren, ο οποίος υποδύεται τον MickeyCole. Ο Mickey που λέτε είναι σε αναπηρικό καροτσάκι και εδώ και κάμποσο χρονικό διάστημα ψάχνει να βρει διάφορους τρόπους για να αυτοκτονήσει. Πάντα όμως κάτι συμβαίνει - τη γκαντεμιά μου μέσα !!! - και στο τέλος τη γλυτώνει.  

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, κάποια στιγμή ο Mickey βρίσκει στο διάβα του τον ράστα μαν  

DrakeJones (aka PatrickHume) - επίσης καθηλωμένο σε καρότσι αλλά ψυχή της παρέας - και τα 2 

παλουκάρια θα ξεκινήσουν μια μοναδική πορεία φιλίας. Γυναίκες (η DianaGettinger aka Janet μας 

έκανε ένα click ως γνήσια ψυχ αυτοκαταστροφική κοκκινομάλλα red alert που ρουφούσε τις μυτιές
πιο γρήγορα και από βουτηρωμένη μακαρονάδα - αλλά κλασικά μας πρόδωσε και αυτή...), πρέζα και

παρανομία βρίσκονται στην καθημερινή διάταξη για το τρομερό δίδυμο που θα το ενώσει και θα το
σημαδέψει μια πραγματικά αξέχαστη φιλία. Ξεφτιλίκια σε όλο τους το μεγαλείο.

Η ταινία έχει κάποια (εώς πολλά...) φλας-μπακ για να μας βάλει στο κλίμα για τη ζωή του Mickey, 

ενώ οι 2 φίλοι εκεί που φλέρταραν με το θάνατο, βρίσκουν ξαφνικά ένα λόγο για να συνεχίσουν να 

ζουν. Η πρέζα είναι γλυκιά, τι να κάνουμε?! Τώρα πόσο θα αντέξουν, πρέπει να πατήσετε play  

και να δείτε τι παίζει.

Ταινία με χαμηλό μπάτζετ αλλά μια πραγματικά καλή ιστορία, εξηγημένη σε 1 ώρα και 50 λεπτά με 

τις ωραίες της τις ανατροπές προς το τέλος που ίσως σας αφήσουν κάγκελο. Οι παραγωγές χωρίς 

πολλές φανφάρες πάντα είναι αγαπημένες μας και πάντα θα μείνουν στο σκληρό μας δίσκο. 

Δείτε το trailer του Wheels εδώ. 

Ατάκες / Memorabilia: 

Look, I'm gonna slit my wrists, sooooo can you be here in approximately 30 minutes?

I always wondered how death was like. 

Ι ' m gonna tell you something that they don't tell you in the story books. Some people are born to do great things. Everyone else, no matter how hard they try, the world will not let them ever, ever have their dream.

You only have one choice Mick. The choice to die.

Εναλλακτικός Τίτλος / Alternative Title:

Καρότσι x 2 ή Καροτσο-χιλιόμετρα.
Καροτσο-ιστορίες (όπως Οικογενειακές Ιστορίες).

Φίλοι για πάντα.

Καρότσι - γκόμενες - πρέζα: Μια αληθινή ιστορία.

Το κουνέλι θα σε σώσει.

Χρήσιμα links / Useful links:

Wheels

Tim Gagliardo

Donavon Warren

Patrick Hume

Diana Gettinger

The Killing of a Sacred Deer (2017)

Χαιρετίζουμε και αποχαιρετίζουμε το 2017, μιας που είμαστε πλέον στα τελειώματα. Στα πασαλείμματα 

που λένε. Στην τελική ευθεία, λίγες μόνο ώρες πριν υποδεχτούμε το 2018. Το οποίο θα έρθει και αυτό 

και θα περάσει άνιωθο όπως όλα τα προηγούμενα και όλα τα επόμενα.

Μόλις βρούμε λίγο χρόνο θα κάνουμε και μια ανασκόπηση για το 2017, να πούμε 2-3 λογάκια για το τι 

είδαμε και τι δεν είδαμε, τι μας άρεσε και τι δεν μας άρεσε, με τι λιγουρευτήκαμε και με τι αηδιάσαμε, 

κτλ κτλ.

Σίγουρη αξία για όλο το 2017 ήταν ο αγαπημένος coolAlexis, για τον οποίο καλό θα ήταν να μη πούμε

τίποτα στο εορταστικό τούτο ποστ. Σχετικά για ταινίες, σειρές, κινηματογράφο, κουτσομπολιό, 

σκανδαλάκια κτλ, ήταν άλλη μια μεγάλη χρονιά. Όπως είπαμε, ανασκόπηση ίσως γίνει αργότερα.

Θα θέλαμε πάντως να αφιερώσουμε 2-3 γραμμούλες, μιας που ξεκίνησαν να βγαίνουν και οι οσκαρικές

ταινίες, στον κύριο Γιώργο Λάνθιμο και ίσως σε κάποιες ταινίες που θα τις δούμε σε λίστες με βραβεία

 πρωτότυπου σεναρίου - και άλλων βραβείων φυσικά φυσικά.

Όπως είπε ο Γιώργαρος σε μια πρόσφατη συνέντευξη, για να προοδεύσει έπρεπε να φύγει από την 

Ψαροκώσταινα. Και πολύ καλά έκανε. Οι ταινίες του Γιώργαρου δεν είναι για όλους. Όπως και ο ίδιος 

λέει, δε θα κάτσει να ασχοληθεί και να αναλύει ώρες επί ωρών για τα μηνύματα των ταινιών του, για 

πλάνα-σκηνοθεσία-φωτογραφία, για πλοκή, κτλ. Ο Γιώργαρος και οι γύρω του, σκέφτονται μια ιδέα, 

κάθονται γράφουν μια ιστορία και μετά γυρνάνε μια ταινία. Σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους δε 

θα αρέσει. Έτσι είναι τα πράματα. This is the market, που λένε και στο χωριό μου.

Καλώς ή κακώς ο Γιώργαρος είναι τώρα στο Άγιο Ξύλο (aka Hollywood) και καλώς ή κακώς κάνει 

ταινίες και (ε)μπλέκεται με παραγωγές τις οποίες δεν θα μπορούσε να υλοποιήσει εντό στο Ελλάντα. 

Αυτά, ίσως θα πρέπει άλλοι να τα σκεφτούν, αλλά και αυτοί οι άλλοι είναι πολύ απασχολημένοι 

μυρίζοντας τις (α)μασχάλες τους, αγαπημένη συνήθεια των άχρηστων και αργόσχολων.

Τελευταία ταινία του Γιώργαρου που θα μπορέσετε να βρείτε είναι το “Σκότωμα ενός ιερού ελαφιού”. 

Εναλλακτικός τίτλος: Μακαρόνια με ελάφι, μια θυσία και κόκκινη σάλτσα. Ανάλυση της ταινίας δε θα 

γίνει, για τους λόγους που είπαμε παραπάνω. Σε γενικές γραμμές, ένας καρδιολόγος - χειρούργος κάνει

πολύ παρέα τώρα τελευταία με ένα ψυχ-ψιλο-ανωμαλιάρικο αγοράκι, και τα κολλητιλίκια δε θα 
αργήσουν να έχουν άσχημα αποτελέσματα.

Έχοντας δει αρκετές από τις ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου, και μη δηλώνοντας φαν, βγάζοντας όμως 

το καπέλο μου και σκίζοντας το καλσόν μου, δε μπορώ παρά να υποκλιθώ σε οποιονδήποτε Ελληνάρα 

που βγαίνει εκτός Ελλάντας και διαπρέπει. Είτε κάνει ταινίες στο Hollywood, είτε είναι σκουπιδιάρης 

στο Reykjavik (βλέπε αγαπημένη Ισλανδία). Θα υποκλιθώ, γιατί ξέρω ότι αυτός ο άνθρωπος θα 

αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά, μακριά από το τοξικο-μπουρδέλο του Ελλαδιστάν και τους 

άχρηστους που το διοικούν, και ελπίζοντας ότι μια άγια μέρα θα γυρίσει για να αλλάξουμε όλοι μαζί 

τα πραματάκια που μας πονάνε ΕΔΏ.

Δείτε το trailer του TheKillingOfASacredDeer εδώ.

Τελειώνοντας, για να μη νομίζουν κάποιοι ότι δε τα βλέπουμε ΌΛΑ, γιατί τα βλέπουμε ΌΛΑ - αλλά δυστυχώς η μέρα έχει μόνο 24ώρες - θα θέλαμε να ρίξετε και μια ματιά στους φίλους μας τους σπηλαιολόγους (συγγνώμη για την καθυστέρηση 18 ημερών...), και τα ζόρικα πράγματα που συναντάνε εκεί κάτω στα σκοτεινά. GoDark κυρίες και κύριοι - ελληνικό θρίλα - και όποιος μπορεί ας βοηθήσει τα παιδιά να κάνουνε το όνειρό τους πραγματικότητα. Γιατί χωρίς βοήθεια δε πάμε μπροστά! Ακούς Γιώργο?

Δείτε το trailer του GoDark εδώ.

Καλή χρονιά σε όλους, υγεία και αγάπη μόνο (όπως πολύ σωστά είπε και ο ποιητής...).