A Quiet Place (2018)

Αγαπητά τηλεθεατόπουλα, που λέει και η κυρ-Αννίτα, ήρθε και ο Ιούλιος με βροχές και δροσιές. Ακόμα να δούμε καλοκαίρι και ακόμα να σφίξουν οι ζέστες. 

Από κίνηση και νέα δεν έχουμε κάτι το σημαντικό. Ησυχίες, μιας που όλοι είναι πλέον σε καλοκαιρινό mood, Mykonos, κτλ. Στην Ταϊλάνδη κάτι μούλικα χώθηκαν σε μια σπηλιά και τώρα μπλέξανε μιας που ο προπονηταράς που ήταν μαζί τους σαν αρχηγός, τους έλεγε να μη μασάνε και να προχωράνε. Μιας που λέμε για ‘αρχηγούς’, να δώσουμε ένα τεράστιο ρισπέκτ στον τιτανο-μέγιστο μάστορα ShokoAsahara, αφεντικό της Ανώτατης Αλήθειας, τον οποίο οι αρχές της αγαπημένης Ιαπωνίας κρεμάσανε από το κουρτινόξυλο προχθές. Άδικο τέλος για τον αρχηγό, που πήρε στο λαιμό του κάμποσους. Από τους λίγους μάγκες που ταξίδεψε λέει στο μέλλον, είδε την παντοδυναμία της Αμερικής, τρόμαξε και άρχισε να ξεκάνει κόσμο και κοσμάκι πιο γρήγορα από το Teza. Τα ακούς αυτά ρε Ντόναλντ?

Στα αθλητικά μας, ο βασιλιάς LeBronJames έκλεισε τελικά και πήγε στο μαγικό Λος Άνχελες για τους μαγικούς Λέικερς. Το μπαλαδίστικο μουντιάλ φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του και η μεγάλη Αγγλία και τα αγγλάκια, διδάσκουνε μπαλίτσα, με μια ομάδα πιο άσημη από ποτέ. Να δώσουμε τα συγχαρίκια μας στο Στέφανο Τσιτσιπά, ο οποίος έχει περάσει στους 16 του Γουίμπλεντον και συνεχίζει ακάθεκτος την ανοδική του πορεία. Μόνο ψηλά Στέφανε. Μόνο ψηλά!

Μιας που έχουμε όπως είπαμε ησυχίες, δεν θα μπορούσαμε παρά να προτείνουμε ένα ‘ήσυχο’ εργάκι για αυτό το Σ-Κ. A Quiet Place, που λέτε. Ένα Ήσυχο Μέρος η σωστή και απόλυτη μετάφραση.

Ψιλο-θρίλερ, αλλά επειδή μας αρέσουν τα μελλοντολογικά καταστροφολογικά εξωγηινικά, το Ήσυχο Μέρος, είναι ακριβώς έτσι. Χωρίς πολλά πολλά, η σχεδόν δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του αγαπητού JohnKrasinski – ή αλλιώς Jim από την αμερικάνικη έκδοση του TheOffice – ο οποίος πήρε τη σύζυγα (βλέπε EmilyBlunt) και κάνανε μια ταινία με πολλή ησυχία και πολλή νοηματική.

Δεν έχει νόημα να σας πούμε τι συμβαίνει στην ταινία. Είναι από τις ταινίες που στο 20λεπτο αποφασίζεις αν θα δεις ή αν θα πατήσεις το στοπ και θα πας για μπύρες. Μια οικογένεια στη μέση του πουθενά, να προσπαθεί να μη κάνει θόρυβο γιατί θα κάνουν ντου τα κακά γκρέμλιν με τα μεγάλα νύχια και τα κοφτερά δόντια, τα οποία δεν βλέπουν αλλά ακούνε το παραμικρό τα άτιμα διαόλια, κτλ κτλ.

Εμάς μας άρεσε, γιατί μας αρέσει ό,τι κάνει ο John και η Emily. Τι να κάνουμε? Αξίζει να σημειωθεί ότι η κόρη - βλέπε Regan (aka MillicentSimmonds) είναι όντως κωφή.

Δείτε το trailer του AQuietPlace εδώ. 

Ατάκες / Memorabilia: 

Τι ατάκες να πούμε και να γράψουμε τώρα? Η ταινία είναι αθόρυβη λέμε!!!

Εναλλακτικός Τίτλος / Alternative Title:

Μην κάνεις θόρυβο.

Οι αθόρυβοι.

Τσακ και μπαμ - Αχ και βαχ.

Χρήσιμα links / Useful links:

A Quiet Place
John Krasinski
Emily Blunt
Millicent Simmonds
Noah Jupe
Cade Woodward

Tremors (1990)

Στροφή στην ποιότητα και μιας που ήτανε σ-κ γιουροβίζιον, κάποιοι ετοιμάζονται για Κάννες, είπαμε να παραστρατήσουμε λίγο και να ασχοληθούμε με κάτι λίγο πιο καλτ-cult, αγαπημένο και ιστορικό ταινιάκι για διάφορους λόγους.

Δε θα σχολιάσουμε τίποτα από την επικαιρότητα, αλλά θα πάμε στο 1990 για να ξανα-συναντήσουμε ή για τους λίγους που δεν το κατέχουν το άθλημα, να γνωρίσουμε 2 παλουκάρια που άφησαν ιστορία, τον Val ή Valentine ή Βαλεντίνο (τον Βαλάντη δηλαδή...ή KevinBacon) και το κολλητάρι του τον Earl (aka FredWard).

Οι δύο άξεστοι που λέτε χωριαταραίοι, ψιλο-αγράμματοι αλλά με φιλότιμο στο ξεβούλωμα βόθρων, παίρνουν την μεγάλη απόφαση, και τέρμα τα λόγια και οι υποσχέσεις: Θα την κάνουν από το μικρό τους χωριό στη μέση του πουθενά στη Νεβάδα-καζίνο (Ελλάδα το ξύνω...) και θα πάνε αλλού. Να φύγετε, να πάτε αλλού...κάπως έτσι. 

Ο δρόμος της φυγής όμως, κλείνει κάπως ανέλπιστα και ξαφνικά από κάτι κοτρόνια, ενώ το έδαφος ταρακουνιέται συνεχώς. Πρόθυμες για τσιλιμπούρδισμα φοιτήτριες σεισμολογίας είναι στη μέση του πουθενά, έτοιμες να καταγράψουν σημαντικά δεδομένα, και να κάνουμε και καμιά πτυχιακή της προκοπής μπας και πάρουμε το ρημάδι το πτυχίο μας και επιτέλους διοριστούμε.

Τα παλουκάρια δεν μπορούν να ξεφύγουν από την κοιλάδα του θανάτου, και σιγά σιγά το κουβάρι του μυστηρίου αρχίζει να ξετυλίγεται. Κάτι χοντρά και πονηρά σκουλήκια, κάνουν τη ζημιά και αντί να καταστρέφουν τα μαρούλια, μασάνε τους καημένους τους άξεστους τους βλάχους σαν μεζεδάκι. 

Θα καταφέρει ο Val και ο Earl να σώσουν την παρτίδα και να καθαρίσουν τα σκουλήκια ωσάν γνήσια μπαόκια?

Η ταινία είναι από το 1990, και από τις ταινίες σήμα κατατεθέν για κωμωδία-θρίλερ, μιας που δε ξέρεις που πρέπει να κλάψεις και που να γελάσεις με τα τραγικά πράματα που βλέπεις, αλλά και τα οπτικά εφέ της αποχής. Φυσικά, ένα άλλο στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτές τις ταινίες που δοξάζουν την αμερικανο-βλαχιά, είναι και ότι οι λοιπές μειονότητες (βλέπε κινέζοι, μαύροι, κτλ) είναι και οι πρώτοι που θα θυσιαστούν για το καλό της υπόλοιπης παρέας και θα τους φάει η μαρμάγκα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι Tremors, έχουν βγει καμιά 5-6 στη σειρά, αλλά η τραγικότητα δε σταματάει. Τίτλοι τύπου Aftershocks και A cold day in Hell, βλέπονται μόνο με τη συνοδεία ψυχοφαρμακευτικής αγωγής, μιας που οι παρενέργειες είναι άμεσες και ίσως μοιραίες. 

Τώρα θα μου πείτε: Καλά ρε φιλαράκι, γιατί μας πρήζεις με το Tremors, αφού είναι καλτ βιντεοκασέτα αμάσητη? Και απαντώ. Σας πρήζω, γιατί κάποιο πονηρό μυαλουδάκι εκεί πέρα στο ΆγιοΞύλο, είχε την ιδέα της χρονιάς. Τα πολυ-αγαπημένα Tremors, κάτι σαν τα δρακουλίνια, γίνονται πλέον σειρά και το 2018, μετά από 28 ολόκληρα χρόνια η σκουληκοπαρέα επιστρέφει. Φυσικά ο Val ή KevinBacon, σαφώς ολίγον γερασμένος και 'σπασμένος'. 

Η ταινία είναι κλασική και αξίζει να τη δείτε. Old time classic. Τώρα για τη σειρά, θα σας γελάσω. Πάντως θα περιμένουμε να δούμε που ήταν κρυμμένα τα σκουλήκια τόσα χρόνια και πως έτσι στα ξαφνικά κάνανε την εμφάνισή τους. Ήταν στη Β'? Ήταν στη Γ'? Πανικός και ομίχλη και επιστροφή!

Δείτε το trailer του Tremors εδώ. 

Χρήσιμα links / Useful links:   

Tremors

Ron Underwood

Kevin Bacon

Fred Ward

Mother! (2017)

Χαιρετίζουμε μετά από κάμποσο καιρό - σχεδόν ένα μήνα - μιας που πάλι τρέχαμε από ‘δω και από ‘κει.

 Έρχονται οι γιορτές σιγά σιγά και πρέπει το επίπεδο να αρχίσει να ανεβαίνει. Πάει και το ταλαίπωρο 

2017, μας αφήνει και αυτό - όπως και τόσα άλλα πριν - και ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το 2018 με 

ανάπτυξη αλα coolAlexis και πολλά πολλά άλλα γούστα. Μόλις κυκλοφόρησε το βιντεάκι με το μήνυμα 
του αγαπημένου coolAlexis προς τους μπιζναδόρους της μαμάς-Αμερικής. Τρέξτε να το δείτε. Θα γίνει 
συλλεκτικό λέμε...

Αρκετά πραγματάκια συνέβησαν το τελευταίο διάστημα. Αυτά όμως που κυριάρχησαν την επικαιρότητα 

ήταν η γνωστή ‘παρέλαση’-επέτειος του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όπου όπως κάθε χρόνο, 

οι γνωστοί άγνωστοι κρανοφόροι κάνανε τα δικά τους και βγάλανε γούστα. Αφήστε τα παιδιά να 

διασκεδάσουν. Αγαπημένο μας παιχνίδι οι μολοτοφ-ρίψεις (όπου το πανελλήνιο ρεκόρ είναι κάπου 

στα 13,58 μέτρα), το κυνηγητό και το μπαχαλο-κρυφτό. Επίσης, όποιος παρταλο-ήρωας σπάσει 2 

βιτρίνες, η 3η είναι δώρο. Για να μη ξεχνιόμαστε, του χρόνου κλείνουμε 10 χρόνια, οπότε οι 

φεστιβαλικές εκδηλώσεις μνήμης θα έχουν το κατιτίς παραπάνω. Ετοιμαστείτε από τώρα.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω επισκιάστηκαν από την επίσκεψη του Ταγύπα. Ο αγαπημένος μας σουλτάνος,

 ήρθε, είπε αυτά που ήθελε να πει, έφαγε ολίγον και την επόμενη μέρα την έκανε για την κοντινή μας 

Κομοτηνή. Αγαπάμε Ταγύπα μιας που είναι ηγέτης με τα όλα του. Μια τέτοια ηγετική μορφή 

πραγματικά λείπει από την πολιτική ζωή του Γιουνανιστάν. Εμείς τη βγάζουμε με Adonis και 

πολλά-πολλά-Πολάκης, κοκορομαχίες δηλαδή σε επίπεδο twitter και FB. Ενώ υπάρχουν ακόμα 

περιθώρια βελτίωσης του μπάχαλου, οι κύριοι κύριοι κάθονται και ασχολούνται με το ποιος θα 

πιάσει τις καλύτερες “ψηλές”, ενώ οι χαμηλές θέλουν ακόμα δουλειά.

Μ’αυτά και μ’αυτά, περνάμε και στην απογοητευτική πρόταση της εβδομάδας. Περιμέναμε τόσο 

καιρό την νέα ταινία του πολυ-αγαπημένου DarrenAronofsky, αλλά μετά ούτε με σόδα και κόκα 

δεν μπορούσαμε να συνέλθουμε. Αυτές είναι οι ατιμίες του ΑγίουΞύλου (aka Hollywood). Κάνεις ένα 

όνομα σε 2-3 ταινίες και μετά ό,τι μπούρδα να βγάλεις στο κλαρί, οι άλλοι πρέπει να το προσκυνούν.  

Mother! που λέτε και κλαίμε με μαύρο δάκρυ. Φυσικά, η πατάτα μύριζε από μακριά μιας που το 

βλαχαδερό με τα πιασίματα - βλέπε JenniferLawrence - ήταν το κύριο πρόσωπο της ταινίας και 

του όλου μυστηριακού προμότιον της Μητέρας!. Ρε Darren, με Jennifer χωριό δε γίνεται.  

Τώρα για την ταινίας τι να πούμε? Είναι σε ένα σπίτι στη μέση του πουθενά, οι πουθενάδες Αυτός 

(aka JavierBardem) και Αυτή (aka JenniferLawrence). Δεν έχουν ονόματα μιας που το όλο κλίμα της

 ταινίας δεν το επιτρέπει. Θα πρέπει να το δείτε για να καταλάβετε τι και πως. Κάποια στιγμή άγνωστοι

 άνθρωποι αρχίζουν να εμφανίζονται και γίνονται διάφορα πράματα που θα αναστατώσουν τον ήρεμο

 οικογενειακό γαλήνιο βίο του ζεύγους. Ένα από τα τραγικά γεγονότα είναι και μια ρήξη 2 αδερφών,

 όπου ο ένας θα φάει ένα πόμολο στη μάπα και θα ψοφήσει.  Όπως και πριν ονόματα δε λέμε. 

Τώρα αν καταφέρετε και δείτε την ταινία ως εκεί, άιντε να σας βοηθήσω λιγάκι και να σας πω να 

φανταστείτε τα 2 αδέρφια αυτά, και να τα ονομάσετε Κάιν και Άβελ. Κατανοητό?

Χωρίς πολλά πολλά, Αυτή γκαστρώνεται και μετά η κοιλιά φουσκώνει σα μπαλόνι και κάποια στιγμή 

έρχεται στον σκληρό τούτο κόσμο ο μικρός ήρωας, ένα μούλικο αλλά ήσυχο αγοράκι. Άλλα δε μπορώ 

να πω. Αν έχετε μια κάποια περιέργεια και δε βαριέστε - 2 ώρες γεμάτες λέμε το εργάκι - πατήστε το 

 play με δικιά σας πάντα ευθύνη.

Τέλος, θα θέλαμε να εκφράσουμε τη λύπη μας για την αγαπημένη Αυγουστίνα, η οποία δυστυχώς 

δεν άντεξε τη σκληρότητα του μάταιου τούτου κόσμου και την έκανε με ελαφρά ‘πηδηματάκια’ για τον 

επόμενο σταθμό της καριέρας της. Με ό,τι και να συμβαίνει στις μέρες μας, είναι κρίμας νέα παιδιά 

να μας εγκαταλείπουν. Νέα και με ταλέντο (φυσικό ταλέντο να τα λέμε και αυτά...). Ταλέντο 

οπουδήποτε...Κρίμας.

Δείτε το trailer του Mother! εδώ.

Χρήσιμα links / Useful links:  

Mother!
Darren Aronofsky
Javier Bardem
Jennifer Lawrence
Ed Harris
Michelle Pfeiffer

Raw - Grave (2016)

Ήρθε και ο Ιούνιος, ήρθε και το πολυ-αναμενόμενο καλοκαιράκι. Φυσικά, μπόρες και βροχές στις πρώτες μέρες, αλλά μετά θα στρώσει η κατάσταση, μιας που απ’ ότι φαίνεται αυτό το καλοκαίρι θα λιώσουμε.

Μετά το σύντομο δελτίο καιρού, πάμε στα δικά μας. Κλασικά χολή και μετά λίγο σινεμά και καμιά ταινία να περάσουμε την ώρα μας.

Η εβδομάδα που μας πέρασε σημαδεύτηκε από 3 γεγονότα. Το 1ο ήταν ο θάνατος του Κ.Μητσοτάκη (aka ο Ψηλός ή Γκαντέμης ή Δρακουμέλ), ο οποίος τελικά δε κατάφερε να φτάσει τα 100. Το κοντέρ έδειξε 99. Στον πολιτικό στίβο της Ψαροκώσταινας από το 1946! Λυπούμαστε φυσικά για όλους όσους αφήνουν το μάταιο τούτο κόσμο, αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή ο κοκοκο-Έλληνας να καταλάβει 2-3 πράγματα για να δει πως έχουμε φτάσει στο σημείο που είμαστε σήμερα ως χώρα. Ένα από τα βασικά καρκινώματα του Ελλαδιστάν είναι η “οικογενειοκρατία”. Βασικό για να εξελιχθεί κάτι στα χώματά μας είναι το “κοινό καλό”, ενώ έννοιες όπως “προσωπικό συμφέρον” θα πρέπει να τιμωρούνται ακόμα και όταν προφέρονται. Έτσι, πάμε στο 2ο και 3ο γεγονός, που δεν είναι άλλα από τον διορισμό της πρώτης Κυρίας, madame Μπέτυ Μπαζιάνα (aka Αριστερίζουσα Περιστέρα) ως μόνιμη διοικητικής υπαλλήλου στο ΕΜΠ, αλλά και την ποινική δίωξη (και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα παρακαλώ…) του Γιάννου Παπαντωνίου για μαύρο λέει χρήμα.

Άσχετοι και κακόβουλοι όλοι σας. Αφήστε την Περιστέρα να χαρεί με το διορισμό-όνειρο ζωής. Μέσα από το μετερίζι του δημοσίου θα δώσουμε μάχη για την ανάπτυξη μιας που το brain drain πρέπει να σταματήσει και άξιοι νεολαίοι να δουλέψουν σκληρά για να πάμε μπροστά. Να πάμε μπροστά με την όπισθεν. Όσο για το Γιάννο, προκαλώ τον οποιονδήποτε να τολμήσει να ισχυριστεί ότι κάποιος (τέως) Υπουργός Άμυνας πήρε λέει μίζα για εξοπλιστικά. Θα πέσει φωτιά να μας κάψει. Απλά και ο Γιάννος κάποια στιγμή μπερδεύτηκε με το μπακίρι και ξέχασε να δηλώσει κάτι λογαριασμούς που είχε (αυτός, η γυναίκα του, η θεία του, κτλ) στα εξωτερικά. Δε πειράζει ρε μπαγάσα, ας είναι καλοφάγωτα και να σκάσουν όλοι από τη ζούλια τους.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το τραβήξαμε και σήμερα, οπότε ας πάμε να δούμε ταινιάκι σπέσιαλ. Κάθε χρόνο, υπάρχει γενικότερα μια παραγωγή - συνήθως low budget και ολίγον από χεσμεντέν θρίλερ που κάνει την έκπληξη σε όλα τα φεστιβάλια. Πριν 2-3 χρόνια ήταν το ItFollows (post εδώ). Φέτος έχουμε το μαγικό Raw.

Raw θα πει ωμό(ς). Ωμό κρέας, ωμό ψάρι ή ακόμα και ζυμάρι, κάτι τέλος πάντων που είναι ωμό και για να φαγωθεί με ευχαρίστηση θα πρέπει να ψηθεί και να μαγειρευτεί.

Στο Raw βλέπουμε τις δύσκολες μέρες που περνάει μια 1ετής φοιτητριούλα χτηνίατρος (δηλαδή γιατρός των χτηνών…) η οποία είναι και χορτοφάγος - η Justine. Θα προσπαθήσει να τη μπάσει στα κόλπα της σχολής η μεγάλη της αδερφή - η  Alexia, η οποία επίσης σπουδάζει χτηνίατρος. Κάτι για “οικογενειοκρατίες” που λέγαμε πριν...ααα να γεια σου.

Γενικότερα οι παλαίουρες της σχολής δε συμπεριφέρονται με τον καλύτερο τρόπο στους ψάρακες, και το γνωστό bullying (στην ελληνικήν εκφοβισμός) - καψόνι πάει σύννεφο. Να μη τα πολυλογούμε, κάποια στιγμή θα συμβεί κάτι τρομερό και μαγικό και η αγαπημένη μας πιπινο-1ετής χτηνίατρος θα σταματήσει να είναι χορτοφάγος. Θα βάλει στο μενού της και άλλα πράματα, πιο ζουμερά και ολίγον πιο νόστιμα - όχι όμως νηστίσιμα.

Στο τελευταίο 20λεπτο του έργου γίνεται ο κακός χαμός, με την τελευταία σκηνή να αγγίζει την τελειότητα. Ένα θεματάκι που πρέπει να τονιστεί κάπως, είναι πως η ταινία είναι γαλλόφωνη (Grave). Merci. 

 

Δείτε το trailer του Raw - Grave εδώ. 

Ατάκες / Memorabilia: 

I am a vegeterian. 

I'm sure you'll find a solution, honey.

Εναλλακτικός Τίτλος / Alternative Title:

2 σουβλάκια στο 3.

Κρεατο-ιστορίες.

Ωμό και όχι ψητό ή μαγειρευτό.

Χρήσιμα links / Useful links:

Raw - Grave

Julia Ducournau

Garance Marillier

Ella Rumpf